Het gebots van een botsbal!

Deze getuigenis gaat over iemand die ik al lang ken maar waar ik nauwelijks naar omkeek. Haar en mijn interesses lagen ver uit elkaar en we hadden nauwelijks raakvlakken.

Zelf was ik iemand die perfect beantwoordde aan de verwachtingen van familie, de maatschappij. Stillekes aan werd de “ja van iemand” anders, “mijn ja” en “mijn neen” werd neen omdat de ander “een neen” verwachtte. Ik deed en zei wat men mij gebood te doen. Diploma’s halen, carrière maken, rechtdoor gaan en niet omkijken. Sociaal bewogen en met een onvermoeibare energie leefde ik door. Wat ik niet doorhad dat mijn leven en zijn geen kans hadden om aan de oppervlakte te komen.

Een aantal jaren geleden kwam ik echter terug in contact met de jongedame die ik vroeger links had laten liggen en quasi uit mijn leven verdwenen was. Quasi schrijf ik, want eigenlijk is ze er altijd geweest! Onzichtbaar maar latent aanwezig. Tijdens de kerstperiode van 2014 stond ik ineens oog in oog met haar. Een confronterende ontmoeting. Daar stond ze, mager, hyperactief, verdrietig,..balancerend op en onder de grens van het bestaan. Een vat opgekropte emoties barstte,in mijn bijzijn, in ontelbare stukjes uiteen. Woorden waren te ver, te ver weg! Zij,…..ik…., de jongedame waar ik jullie over schrijf ben ikzelf!

Van jongs af aan ervaarde ik een strijd in mij, tegen mezelf, mijn verlangens, mijn noden, mijn eigen-aardigheden. Alsof mijn zijn ontkend werd! Uiteindelijk ontkende ik mijn eigenheid. Het werd een fysieke uitputtingskoers tot het licht werkelijk helemaal uitdoofde, de kleuren werden in beslag genomen door grijs en zwart. De psychiater, die me het mij opvretende stilzwijgen hielp doorbreken, heeft mijn leven een kans gegeven zichtbaar en voelbaar te worden. Mijn gevoelswereld overweldigde me. Een survival waarin ik gesteund werd die verder te zetten. Wanneer mijn ingeslagen weg uitzichtloos was leerde ik dat één kompas de richting aangeeft! De zon! Ik liet me leiden door de zon (en mijn psychiater), die me opwarmde en licht gaf! Een goed gevoel dat me nieuwsgierig maakte en vooruit dreef. Die kleine momenten van geluk kan ik niet in woorden beschrijven, het was een allesomvattend gevoel dat mijn innerlijke kind de kans gaf vertrouwensvol te groeien.

Een kolossale hindernis die vanaf mijn tienerjaren mijn lichaam en geest domineert bedreigde mijn herstelproces! EEN KOLOSSALE EETSTOORNIS! Door het afbrekende karakter van een eetstoornis en de laattijdigheid dat ik in de hulpverlening terecht kon was het een vermoeiende marathon om mijn “geleden verleden” te verwerken en hapje na hapje de knagende honger naar “eigenheid” te stillen. Door de goede zorg en mijn sportieve ambitie om beter te worden werd de aflossings- koers van trials, errors en winners minder vermoeiend. Het hier en nu werden zichtbaar en begaanbaar.

Ik vat alles samen in één woord “botsbal”. Herstellen is voor mij als het gestuiter van een botsbal. Hevig, krachtig, afzwakkend…. Telkens opnieuw de veerkracht vinden om de stuiterende, botsende emoties te kalmeren en doseren. Ik blijf proberen!

Kijk, dan kunnen we samen de impressies van het landschap delen.

Een knipoog en een kleurrijke groet,

Lene