Ook dit jaar werd de herfstdip me geserveerd als een wrangsmakende hap. Het gewicht van de vallende bladeren kwam verpletterend aan en mijn optimisme dreigde verpulverd te worden. Herfstkleuren vervaagden door een grijze mist. Mijn geest voelde de leegte, mijn tong proefde de dip. Tot mijn ogen zagen waar ik naar keek.
Een kleurenschotel in een topping van zonlicht. De weerspiegeling in het water van dit scala aan herfstkleuren, zorgde voor een extra warme toets. Die warmte voelde ik tot in mijn kern. Een overweldigend warm gevoel. Begrijp je wat ik bedoel?
Met de foto’s probeer ik de pracht te delen. Even vluchtig als de vallende bladeren.
Een paar dagen geleden zag ik meerdere malen een prachtige vlinder neerstrijken op mijn tafeltje buiten. Bruine vleugels gevlekt met lilakleurige afbeeldingen die ik graag had vastgelegd op foto. Hij fladderde echter te snel weg (even hard als ik) genietend van de laatste nazomerse dagen. Au revoir monsieur le papillon……
Misschien is dit wel het moment om mijn kinderboekjes te verwezenlijken die gebaseerd zijn op het verhaal van de reddende vlinder. Als in een cocon liggen de tekeningen en de tekst klaar. Mijn tekentafel is klaar om mijn inspiratie de vrije loop te laten gaan. Nu nog de zijdedraad vinden om het om deze vlinderdroom “the finishing touch” te geven en het geluk van het fladderen te ervaren.
Stilaan begint de leegte die mijn leventje ongemerkt beheerste plaats te maken voor ontmoetingen waardoor positieve energie mijn ‘brein en zijn’ stimuleert. Het geeft me geen vleugels maar wel een stevige stap vooruit tijdens mijn dropping op de bol die Aarde heet.
Door de wind, door de regen, we komen elkaar nog tegen!
Sinds deze morgen sta ik achter mijn vuur. Elk jaar op Paasmaandag maak ik confituur. Vruchtenmarmelade van de vijgen na Pasen. Dit jaar is de oogst enorm. Suiker moet ik niet toevoegen, het is stroperig genoeg. Ondertussen droom ik verder van de pluk tijdens de zomer, over de grenzen.
Grenzeloze dromen van de zomer die gaat komen! En nu getroost door een chocolade toast.
Ik wil niet lollig doen want dat kan ik niet. Ernstig zijn ben ik zo beu dat ik die zijnswijze onder de mat veeg. Verrassend uit de hoek komen? Daarvoor is mijn leven veel te saai. Als ik begin te liegen word ik knalrood en lach al gauw mijn leugentje ut de weg. Dus kan ik alleen de waarheid vertellen. Zo begon ik spontaan uit te schreeuwen dat ik gelukkig ben en huppelde de parking rond! Dat bracht me op 1,2,3 een resem aan naamplaatjes, van al dan niet goede psychiaters, op. Daar trek ik er eentje uit en voel me alsof ik zwarte Piet getrokken heb. Oei, dat neigt naar racisme! Met de schoppen boer zal ik proberen duidelijkheid te krijgen hoe mensen willen dat ik ben.Wanneer ik voor hem zat, kreeg ik de slappe lach. Hij keek vragend naar me. Ik proestte het uit. Tranen rolden over mijn wangen…..misschien kan ik de verdrietige uithangen(?).
Wat wil ik eigenlijk achterhalen door deze schoppen boer te betalen?
Dat ene moment van geluk kan echter niet meer stuk,
Een zondagse groet en euh,…. eens hartelijk lachen doet gewoon goed!
Het is al een tijd verboden hem bij mij te hebben! Onmisbaar maakt hij, al zo lang ik me kan herinneren, deel uit van mijn leven! Stiekem neem ik hem nog stevig vast en als de tranen me in de ogen staan is hij er om mijn verdriet te delen. Er valt zoveel over hem te vertellen, maar ik zal het kort houden! Hij zit elke dag in mijn broekzak en ik heb hem in verschillende soorten.
Juist, een stoffen zakdoek. Dat polyvalente stukje stof dat eenieder vele diensten heeft verleend tot de komst van de papieren zakdoekjes. Grofweg kan je een onderscheid maken tussen de grote herenzakdoeken en de kleine, subtiele vrouwenzakdoeken. De ruitjeszakdoek, ook wel nonnekeszakdoek genoemd, brengt ons (logischerwijze) bij de boerenzakdoek of die grote, rode bolletjeszakdoek die door menig kunstenaar in de verf werd gezet. Je kan er vliegensvlug een prop van maken, hem voor je neus houden en hij is een stankwerende doek.
Naar het schijnt helpt een knoop in je zakdoek leggen als geheugensteuntjes. Tijdens de examens had ik altijd verschillende zakdoeken bij me. Maar…..ik legde er geen knoop in, ik schreef ze vol.
In het station zie je wel vaker mensen met een witte zakdoek staan. Als de trein vertrekt beginnen ze dan hard mee te wuiven vergezeld van de woorden, daaaaag, salut, fahrwell, auf wiedersehen, love you…..Een eind verderop het perron spelen kinderen luid zingend: zakdoek leggen, niemand zeggen, ik heb de hele dag……..
Ik heb beloofd het kort te houden.
Mijn zakdoek, neuslap, neusdoek, snotlap of hoe je het lapje stof ook benoemd, een zakdoek wordt hoofdzakelijk genoemd om je neus te snuiten. Maar als de tranen lopen over mijn wangen kan een papieren voddeke ze echt niet opvangen! En ook al zijn ze nu verboden, ze zijn steeds bij me voor periodes van grote noden!
Ik heb hem zo nodig bij tranen en………………………………………………..als knuffelcontact!
Tot gauw, en als het effe niet meer gaat, weet dan dat een zakdoek altijd baat!
Tot op heden was ik eerder geneigd het bestaan van kabouters voor waar aan te nemen. Niet dat er al eentje mijn pad kruiste, maar de gedachte dat ze er ergens toch wel zouden bestaan had ik niet los gelaten.
Op mijn wandelingen door de bossen en de parken trok een verscheidenheid aan paddenstoelen mijn aandacht. Ik viel van de ene verbazing in de andere door de grillige vormen en kleuren dat zo’n kabouterhut kan aannemen. De tonderzwam is als het ware behang voor de bomen, de stuifzwam blies een hele poedermassa door een gaatje naar buiten wanneer ik het van korterbij bestudeerde, van de inktzwam bleef ik wijselijk af de stinkzwam hield me eerder op afstand…de koralen en de elfenbankjes, gaatjeszwammen en boleten 8
Tijdens mijn wandelingen zijn de natuurverschijnselen mijn kompas. Deze keer zag ik in tussen de bruine herfstbladeren een felrode vlekken. Een half uur verder wandelend belandde ik bij deze vliegenzwammencollectie.
Veel witte stippen!
Tientallen paddestoelen met witte stippen, grote, kleine al dan niet gehavend door…..Als ik dan al iets of wat twijfelde aan het bestaan van kabouters, dan werd op dat moment elke twijfel met de grond gelijk gemaakt. Niet ene te bespeuren. Kabouters bestaan niet in de natuur. En bij mij thuis ook niet, ga ik (met rommel op tafel slapen) dan sta ik’s morgens met diezelfde rommel op.
Wanneer het kaboutervolkje echt zou bestaan dan had ik ze hier zeker tegengekomen.
Alhoewel, is één van hun kenmerken niet dat ze onzichtbaar zijn? Of ze bestaan of niet, ik weet het niet, maar ik ruim sindsdien wel mijn tafel op voor ik ga slapen.
En inspirerend voor menigeen zijn ze door de eeuwen heen.
Lang niet geschreven en ook nu weet ik niet welke inhoud dit bericht zal krijgen! Een bericht zonder inhoud? Daarvan zijn we verzadigd zeker? Een weersvoorspelling? Te onzeker! Natuurverschijnselen, boeiend maar daar weet ik haast niets van behalve datgene wat de meesten wel weten! Volle maan, eb en vloed, eclips, bomen en bloemen, regenbogen, zee en strand. Ooooo nu vind ik het plezant, gewoon beschrijven wat ik zie en daarbij voel. Verbazing, verwondering, bewondering, nietigheid. Geen vernietigende nietigheid maar een beleving van kleinheid voortgedreven door kracht van de natuur! Mijn vrienden horen daar ook bij (bij de natuurverschijnselen) en door hen krijgt een waarneming een andere dimensie en dat leidt tot boeiende gesprekken! Tot hier mijn kleine bepeinzing!
Een paar maanden geleden kocht ik een klassieke gitaar. Tot nu toe is de buurman nog niet verhuist (het is ook wel goed geïsoleerd) dus blijf ik maar wat voort tokkelen. Gisteren had ik mijn eerste gitaarles. De muziekschool binnenlopen, een oud gebouw, afgebladderde muren, tegels van weleer en een krakende trap, zalig was dat en voelde zo vertrouwd aan. Enthousiast over de aanpak, gedreven om de snaren te bespelen en de technieken te beheersen tokkel ik verder. Ik amuseer me spelenderwijze en spelen ben ik altijd graag blijven doen, ook zonder gitaar!
Met een kracht van 5 Bft raast de wind door mijn appartement. Met een snelheid van…loop ik van raam tot raam om te voorkomen dat ze dichtslaan. Bonk, nu vliegt de buitendeur dicht. ……Ziezo, alles wat vastgezet zodat ik rustig kan schrijven. De wind blijft ondertussen wel afwisselend gierend, ruisend of stotend zijn aanwezigheid opwaaien. De laatste weken ben ik met geen stokken meer in het bos te krijgen. Ik zoek wijdse uitzichten en kijk gepassioneerd naar de grens tussen de lucht en de aarde, helemaal rondom mij. We zijn verwend door de landschappen rondom ons.
Ondertussen is de wind wel gaan liggen. Ik had gedacht eerder verder te schrijven maar…..(ge weet wel… dat en dat en nog wat anders…).
Niet lang geleden ging ik in het gezelschap van twee toffe tieners, Fien en Charlotte naar Pairi Daiza. De jongedames waren goed in form. Charlotte gidste ons van de vogels naar de beren en de olifanten met als leuke tussenkomst de apen en hun vrienden! Fien bezorgde ons leuke rustmomenten op opmerkelijk goed zittend gesteente.
De logheid en luiheid van sommige dieren verraste me (ik noem dat luiheid maar misschien is dat gewoon hun leven,… liggen en gapen en begaapt worden). Enfin, de apen en de olifanten leken best wel in hun beperkte vrijheid wat amusement te vinden. De grote Koala lag er ruggelings bij genietend van een wortel. De grote beer die het kleine eer(t).
De kleine Pinguïns waggelden in groep van de buitenkant van hun terrein gretig naar het midden waar de verzorger visjes kwam brengen, hop in één hap op. Die kuddeverplaatsing is tof om wat te volgen! Toch trekken enkele eigenwijze wiebels mijn aandacht. Ze volgen hun eigen Pinguïn-oriëntatie en verlaten de groep. En ook wij besloten de Pinguïns de rug toe te keren en de rest van het park te verkennen.
De dag is voorbij gevlogen. Het meest heb ik genoten van de nabijheid van Fien en Charlotte. De apen en de Koala kregen de meeste sympathie van beide en terwijl zij op de achterbank heen en weer vertelden reed ik terug, zooo blij dat wij niet meer gevangen zijn.
Nu miezert het buiten maar er is een zonnig WE op komst en daar ga ik van genieten!
Blijf in uw kot, gebruik uw gezonde verstand……(wat dat gezonde verstand dan ook moge betekenen in deze situatie). Waarneming, ervaring en redenering zijn bij iedereen anders en als we van daaruit gaan vertrouwen om te doen of laten wat kan, tja……
De clichés nestelen zich in ons denken. Wanneer ik iemand vertel dat ik ben gaan wandelen met Heger, zeg ik er automatisch bij, maar op anderhalve meter afstand(alsof ik me moet verantwoorden tov zijn vriendin).
Ondertussen dwaalt mijn aandacht naar de wolken. Witte wolken in losse flarden doorkruisen de blauwe hemel. Ze mogen vrijuit de grens over, één na één of samen in een bubbel (Cumuluswolken kennen geen vrees).
De lucht inspireert me om mijn potloden los te laten op een wit blad enkel begrensd door de randen van het papier!
De zomerbanden rollen me weer verder! Een prettige gedachte want het lijkt alsof we deze jaarwissel wel kunnen gebruiken. Na de banden, controle van mijn tanden! Ook dat geeft een goed gevoel want hoe goed Thomas ook mijn gebit verstevigt of herstelt…ik ga altijd liever weg (meestal met een scheve glimlach) dan dat ik ga !
Deze namiddag dan tijd voor de carwash! Fijn een blinkende, stofvrije auto (vooral nu ik meestal de fiets rijdt)!
Tot vrijdag laat ik mijn weelderige haarlokken nog volop van de vrijheid genieten, het gaat de laatste tijd alle kanten uit! Mijn weerborstels op volle kracht maar het went wel! Zeg nu zelf….
Bijna gereed om terug voluit te gaan, nog wat opsmukken en dan hoop ik dat het me zal lukken!
Vlindervleugels 