De tranen staan ( liggen, zitten, …..) soit, mijn tranen zijn al effe gereed om te rollen! Ik weet niet van waar ze komen! Alhoewel, de eerste weken “in mijn kot” (ik kan het bijna niet meer horen) gingen vrij goed. Ik fiets(te) veel met de Ebike en ontdek(te) op die manier mooie kort- en vergezichten! Ik keek rond en bewoog vooruit, vrijuit op de Vlaamse en Waalse wegen!

Sommige mensen noemen hun gewichtstoename “CORONAKILO’S”. Door de plotse stop van mijn therapie (mijn psychiater is wel telefonisch of via mail te bereiken), verdween samen met de sociale contacten mijn moeizaam verworven vrijheid te mogen eten. De bittere smaak van mijn eetstoornis is aanwezig tijdens bijten en slikken. Ik krijg nu hulp van het mobiel crisisteam en ik ben dankbaar dat deze zorgverleners mijn gedachten terug in de juiste richting op de balans vestigen.

Ik ben eindelijk terug mijn tekenpapier aan het bewerken. Vanuit een traan waarin de kleuren rondom mij weerspiegelen krijg ik wat flow in mijn hand. Kleur, ik had ineens zin om in de natuur al de kleuren van regenboog te gaan zoeken.

Die kleuren vond ik ook, rood, oranje, geel, groen, blauw, indigo en violet. (met een knipoog naar dokter Heli)!

Deze week mag de therapie hervatten, het mobiele crisisteam helpt me nog even verder en het leven herneemt, hopelijk heel voorzichtig, in een ietwat ruimere “toegelaten” leefruimte.

En hier mijn regenboog, uit de natuur geplukt.

De natuur verwent ons en ik ben opgelucht dat ik het gezien heb! Ik hou het zo lang ik kan vast in mijn gedachten en gevoel.

Nog veel geduld en hoop en ……………..kleur voor de komende dagen.

Fleurige groeten,

Lene

Route 94, ah ja, die zal ik volgen! Ik volgde ze en kwam ergens op een pad terecht waar ik absoluut niet kon raden waar het me naartoe zou leiden. Ik weet het nu nog niet want ineens volgde ik route 48. Dat spoor zou ik volgen en tot op het einde uitrijden! Oeps, dat was een voornemen waar ik later weleens gevolg zal aan geven, want ook dat spoor raakte ik bijster. Effe stilstaan, afstappen en genieten van de eerste Belgische aardbeien van Hoogstraten. HMMM, zo op een boomstam neergevlijd smaakt dat nog roder. Een zoete aardbei proeven tegen een achtergrond van bomen en bloemen, badend in de zon…. en dan weer de fiets op. Welke route zou ik nu volgen? Hoeveel routes zijn er eigenlijk in het Zoniënwoud en waar eindigen of beginnen ze? Na talloze routes besloot ik mijn voorwiel te volgen…., ook dat leidde me naar ongeziene maar schitterende beelden die ik gulzig in mijn brein opgeslagen heb. Wanneer ik later mijn korte termijn geheugen verlies heb ik toch deze,opgeslagen, mooie herinneringen om me te vergezellen. In deze periode van lockdown ervaar ik sterk hoe herinneringen gezelschap zijn die je al dan niet een goed gevoel geven. En zo fietste ik verder, van de ene bomendreef naar de andere. Kijkend naar de het woud en haar geheimen, de routes vergetend maar op het juiste spoor. Een spoor van kalmte, stilte…… . Het was een fijne fietstocht waarbij de batterij van mijn ebike aangaf dat ik huiswaarts moest keren! Hoe ik hier geraakt ben? Wel eh, ik trapte,….alsmaar verder!

Een zonnige groet vanuit mijn thuishaventje!

Lene

8,9,10, wie niet weg is, is gezien! Dat moeten we deze weken, maanden letterlijk nemen! Ondertussen speelt op de radio, OOO kom bij… ,OOO…dicht bij mij…..! Wanneer ik wandel en een enkeling kruis, wijk ik uit naar de rand van het bospad tot de veilige anderhalve meter afstand van elkaar. Het geeft me een onwerkelijk gevoel en tegelijkertijd worden we als nooit tevoren met onze neus op de feiten gedrukt! De wereld staat er niet bij stil, die blijft doordraaien. Niet alleen op de straat is er veel blauw, ook in het Hallerbos steekt het blauw de kop op! Hyacint-blauw, bleubell! En dat geeft een sprankeltje Hoop! En dat sprankeltje koester ik voorzichtig!

Deze Bleubell verspreidt HOOP!

Tot gauw…

Lieve groet,

Lene

Dag 1 van de lockdown,

Zelf heb ik er jaren over gedaan om uit mijn psychisch isolement te geraken! Mijn brein, hoofd, opslagplaats in mijn hersenen…wat ook…..het herbergde een overbevolkte massa aan onuitgesproken en diepgewortelde emoties die het daglicht niet mochten zien! Verdringing van wat was, van wie ik was! Een lockdown van mezelf naar ergens waar ik niet meer buiten kon! Daar denk ik wel vaker aan de laatste dagen tijdens mijn wandelingen in de natuur. Bomen liggen er alom verspreid, al dan niet volledig ontworteld. De natuur past zich aan aan zijn eigen grillen! (maar doen we dat niet allemaal?). Het is alsof de bomen rusten in hun lot! Wanneer ik rust op een mosbankje, geniet ik vaak van een live concert, de levendige symphonie des vogels in een momentane compositie! Het is gratis en ik raad iedereen aan er effe bij stil te staan! Vandaag schijnt de zon en lijkt corona zo ver weg! De wilde Narcissen beginnen hun kleur te verliezen, boshyacinthen zullen niet meer lang op zich laten wachten. In het oog springende roze, witte, gele, felgroene,… tinten kleuren het bos, de velden,……mijn gedachten.

Doorheen de therapie leerde ik hoe helend kijken en zien (en erbij stilstaan) naar wat de natuur creëert is. Om van daaruit stillekes aan ……..

Een fijne avond, om 20.00u op het balkon applaudisseren voor alle zorg en dienstverleners.

Ik probeer elke dag wat te schrijven om de lockdown bijwerkingen te voorkomen!

Lene!

Zondagmorgen ga ik graag naar de foodmarket in Brussel! Het is een gezellige overdekte marktplaats waar je naast de aanschaf van je benodigdheden voor je kookcreaties ook van een goed taske koffie of een kruidige thee met de bijhorende hapjes, kan genieten. Door de voorspelde storm dacht ik dat er minder volk zou zijn. Verkeerd gedacht! De ochtendmarkt trekt mensen aan door weer en wind! Naast de markthal heb je het plein waar je overweldigd wordt door een aanbod van fruit en groenten. Daar was de storm wel voelbaar. Marktkramers probeerden hier en daar hun omgeblazen kraam recht te trekken. Opvallend daarbij is dat er niemand zenuwachtig werd “on a ‘l habitude”… en ze deden voort alsof het de gewoonste bezigheid van een marktkramer is. Tja…Paraplu’s zag ik niet ook al regende het dikke waterdruppels. De wind maakte de paraplu’s onbruikbaar. Voor mij een risico minder op plu-spaken in mijn gezicht . Ook de kopers bleven rustig keurend hun fruit en groenten uitkiezen.

Meestal klinkt hier en daar de stem van de marktkramer luid en snel “un euro, un euro, un euro….” Gisteren weergalmde over het hele marktplein “un euro, un euro,un euro waar ik de storm wel dankbaar voor ben! Voorzien van fruit, groenten en noten ben ik naar huis gereden en heb daar mijn potten en pannen op het vuur gezet en heb de casserolles, gevuld met allerlei ingevingen van het moment, laten warm worden!. De berg afwas die daarmee gepaard ging……bespaar ik jullie!

Ondertussen heb ik mijn zuurdesemstarter gevoed en was ik de dag de rest van gebonden aan de groei, gril en noden van mijn deeg. Mijn geduld is beloond. Vanmorgen heb ik mijn zuurdesembroodje op basis van spelt en Teff afgebakken.

En nu heb ik mijn buik vol van potten en pannen!

Straks de natuur in waar de pluk en het geluk begint!

Maar eerst mijn afwasmachine leegmaken!

Een zoete groet,

Lene.

Waw, juist binnen gevlogen mag ik wel zeggen. Een paar stappen buiten gezet en me laten meewaaien door de wind. Jawel, krachtig duwtje in de rug en tevens een, uit mijn evenwicht brengende, windstoot langs voren! Vandaag heb ik echter niet gewacht op de regen om huiswaarts te keren. Gisteren ging ik met een vriendin een toerke doen in het Zoniënwoud. Ik zou de weg tonen. (hoe ik dat voorstelde weet ik niet, want mijn oriëntatievermogen reikt niet veel verder dan de eerste links en dan….) We volgden de rode paaltjes en dat hadden we moeten blijven doen …..denk ik nu. Maar op een gegeven moment stond er een rood en oranje paaltje en daar heb ik me laten misleiden. De miezerige regen die ons tot dan toe verkwikte werd stilaan natter. Toch bleven we goed gezind verder wandelen hier en daar stilstaand bij een koraalachtig elfenbankje of luisterend naar de fluitende vogels. Enorme Tonderzwammen(die worden gebruikt om vuur aan te maken (tondel)), stuifzwammen, felgroene mossen,….. een holle boom,… lieten zich bewonderen. Had Winde toen gezegd, kijk elfjes en kaboutertjes, ik had het geloofd. Maar de werkelijkheid was iets minder sprookjesachtig, De eerste aanwijzing die ik zag gaf 1,5km aan, oké maar de tweede vermeldde 2km . Ik sloeg het in stilte in mij op. Blij was ik echt wel toen ik een paaltje zag met rode en oranje wegaanduidingen. Oef, terug de rode kleur volgen en wijselijk niet afwijken. Winde besloot toch even op haar app te checken, nog 600 m. Toen we ook die meters gestapt hadden besloot ik het toch maar te vragen aan twee andere bosgangers. Oké, de rode kleur tot het einde van het pad. En daar zijn we met gene meter van afgeweken. Doornat kwamen we aan de rand van het bos waar de auto lonkend geparkeerd stond. Botten en botinnen uit, en terug. Ik onthulde Winde van waar ik eigenlijk het spoor wat bijster was en uiteindelijk kreeg ik de slappe lach van vermoeidheid en blijdschap dat we er toch goed geraakt waren. Ons toerke heeft uiteindelijk 3 uur geduurd. De voorbije nacht heb ik echt wel goed geslapen. Winde, wanneer gaan we nog eens een toerke doen?

Vanmorgen vroeg heb ik me tegoed gedaan met een hartig ontbijt! Naast mijn bord had ik mijn spelt(brood) soldaatjes strategisch opgesteld en op mijn bord lonkte een spiegeleitje appetijtelijk. Eén na één dipte ik de soldaatjes in de zachte, vloeibare dooier en at ze smakelijk op. Hmmmm! Na het drinken van een kop koffie met een krachtig aroma en een volle,schuimende melkkraag sprong ik tevreden in mijn auto om hem effe later alweer af te staan. Het was tijd voor zijn eerste onderhoud!

Terwijl de garagisten zich over mijn HLF ontfermden draaide ik wat weg en weer op de witte, lederen stoeltjes. Mijn blik bleef hangen op een oude Jeep, startklaar voor een avontuur in de woestijn (in mijn fantasie althans, veel Kuifjes gelezen!). In feite staat hij daar al maanden en is hij een fraaie eyecatcher die om veiligheidsmaatregelen in de showroom blijft pronken!

Ondertussen was het gestommel achter de aluminium poort verminderd. De deur ging open en de man kwam met een vriendelijke gezichtsuitdrukking naar me toe met de mededeling, dat mijn auto goed gesmeerd en rijdensklaar was! Voila, deze kan er weer een jaar tegen!

In tegenstelling tot mijn auto heb ik zelf een wekelijkse stop bij mijn psychiater nodig om mijn (energie) balans op peil te houden! In mijn geest en denken kan ik niet wat hapert zomaar vervangen door iets anders! Het is een langdurig proces om doorheen inzichten, nieuwe uitzichten te ontdekken. Telkens opnieuw, starten, stoppen, in pan vallen, verloren rijden, ……..nu eens moedeloos, dan weer hoopvol vertrekkensklaar!

Van hier naar daar, altijd onderweg! Gesterkt door een lekker ontbijt!

Smakelijk!

Lene

Mijn caleidoscoop bezorgt me verrassende, kleurige figuren. Als kind dacht ik dat mijn toverkijker magische krachten bezat. En dat is misschien wel zo! De beeltenissen die ik ontdek tijdens het draaien en keren van mijn beeldbuis fascineren me. Ik kijk naar een bonte kleurenmengeling die me aan voorbij fladderende vlindervleugels doen denken.

De vlinder, “een symbool voor een nieuw begin, geluk, vrijheid en liefde“, blijft mijn aandacht trekken en laat me vol verwondering achter.

Dat 2020 ons mag verrassen met kleurrijk, fladderende vlinders!

Lene!

De worsteling met het vinden van de hoeken leek vanmorgen nog roezemoeziger te verlopen dan anders. Toen ik een hoek vond klopte de lengte niet en als ik een andere hoek probeerde was de breedte veel te kort. Ook de eenvoudige rolbeweging (waarmee ik de klus in een handomdraai zou moeten kunnen afwerken), lukte me niet. Minutenlang duurt de tweekamp tussen mij en mijn tegenstander. Nadat ik hem ontelbare keren gedraaid en opgeschud had bleef hij verslagen liggen hoe ik hem gelegd had. Eindelijk! Ik kan op mijn twee oren slapen vannacht, jawel, onder een donsdeken voorzien van een dekbedovertrek.

Dit decennium was dit onze laatste tweekamp!

De trofee van stabiliteit gaat ……………………………….naar………………………………………mijn matras!

Slaapwel!

Lene

Deze getuigenis gaat over iemand die ik al lang ken maar waar ik nauwelijks naar omkeek. Haar en mijn interesses lagen ver uit elkaar en we hadden nauwelijks raakvlakken.

Zelf was ik iemand die perfect beantwoordde aan de verwachtingen van familie, de maatschappij. Stillekes aan werd de “ja van iemand” anders, “mijn ja” en “mijn neen” werd neen omdat de ander “een neen” verwachtte. Ik deed en zei wat men mij gebood te doen. Diploma’s halen, carrière maken, rechtdoor gaan en niet omkijken. Sociaal bewogen en met een onvermoeibare energie leefde ik door. Wat ik niet doorhad dat mijn leven en zijn geen kans hadden om aan de oppervlakte te komen.

Een aantal jaren geleden kwam ik echter terug in contact met de jongedame die ik vroeger links had laten liggen en quasi uit mijn leven verdwenen was. Quasi schrijf ik, want eigenlijk is ze er altijd geweest! Onzichtbaar maar latent aanwezig. Tijdens de kerstperiode van 2014 stond ik ineens oog in oog met haar. Een confronterende ontmoeting. Daar stond ze, mager, hyperactief, verdrietig,..balancerend op en onder de grens van het bestaan. Een vat opgekropte emoties barstte,in mijn bijzijn, in ontelbare stukjes uiteen. Woorden waren te ver, te ver weg! Zij,…..ik…., de jongedame waar ik jullie over schrijf ben ikzelf!

Van jongs af aan ervaarde ik een strijd in mij, tegen mezelf, mijn verlangens, mijn noden, mijn eigen-aardigheden. Alsof mijn zijn ontkend werd! Uiteindelijk ontkende ik mijn eigenheid. Het werd een fysieke uitputtingskoers tot het licht werkelijk helemaal uitdoofde, de kleuren werden in beslag genomen door grijs en zwart. De psychiater, die me het mij opvretende stilzwijgen hielp doorbreken, heeft mijn leven een kans gegeven zichtbaar en voelbaar te worden. Mijn gevoelswereld overweldigde me. Een survival waarin ik gesteund werd die verder te zetten. Wanneer mijn ingeslagen weg uitzichtloos was leerde ik dat één kompas de richting aangeeft! De zon! Ik liet me leiden door de zon (en mijn psychiater), die me opwarmde en licht gaf! Een goed gevoel dat me nieuwsgierig maakte en vooruit dreef. Die kleine momenten van geluk kan ik niet in woorden beschrijven, het was een allesomvattend gevoel dat mijn innerlijke kind de kans gaf vertrouwensvol te groeien.

Een kolossale hindernis die vanaf mijn tienerjaren mijn lichaam en geest domineert bedreigde mijn herstelproces! EEN KOLOSSALE EETSTOORNIS! Door het afbrekende karakter van een eetstoornis en de laattijdigheid dat ik in de hulpverlening terecht kon was het een vermoeiende marathon om mijn “geleden verleden” te verwerken en hapje na hapje de knagende honger naar “eigenheid” te stillen. Door de goede zorg en mijn sportieve ambitie om beter te worden werd de aflossings- koers van trials, errors en winners minder vermoeiend. Het hier en nu werden zichtbaar en begaanbaar.

Ik vat alles samen in één woord “botsbal”. Herstellen is voor mij als het gestuiter van een botsbal. Hevig, krachtig, afzwakkend…. Telkens opnieuw de veerkracht vinden om de stuiterende, botsende emoties te kalmeren en doseren. Ik blijf proberen!

Kijk, dan kunnen we samen de impressies van het landschap delen.

Een knipoog en een kleurrijke groet,

Lene