Ik trap ……verder!

Route 94, ah ja, die zal ik volgen! Ik volgde ze en kwam ergens op een pad terecht waar ik absoluut niet kon raden waar het me naartoe zou leiden. Ik weet het nu nog niet want ineens volgde ik route 48. Dat spoor zou ik volgen en tot op het einde uitrijden! Oeps, dat was een voornemen waar ik later weleens gevolg zal aan geven, want ook dat spoor raakte ik bijster. Effe stilstaan, afstappen en genieten van de eerste Belgische aardbeien van Hoogstraten. HMMM, zo op een boomstam neergevlijd smaakt dat nog roder. Een zoete aardbei proeven tegen een achtergrond van bomen en bloemen, badend in de zon…. en dan weer de fiets op. Welke route zou ik nu volgen? Hoeveel routes zijn er eigenlijk in het Zoniënwoud en waar eindigen of beginnen ze? Na talloze routes besloot ik mijn voorwiel te volgen…., ook dat leidde me naar ongeziene maar schitterende beelden die ik gulzig in mijn brein opgeslagen heb. Wanneer ik later mijn korte termijn geheugen verlies heb ik toch deze,opgeslagen, mooie herinneringen om me te vergezellen. In deze periode van lockdown ervaar ik sterk hoe herinneringen gezelschap zijn die je al dan niet een goed gevoel geven. En zo fietste ik verder, van de ene bomendreef naar de andere. Kijkend naar de het woud en haar geheimen, de routes vergetend maar op het juiste spoor. Een spoor van kalmte, stilte…… . Het was een fijne fietstocht waarbij de batterij van mijn ebike aangaf dat ik huiswaarts moest keren! Hoe ik hier geraakt ben? Wel eh, ik trapte,….alsmaar verder!

Een zonnige groet vanuit mijn thuishaventje!

Lene