Een illusie armer…

Tot op heden was ik eerder geneigd het bestaan van kabouters voor waar aan te nemen. Niet dat er al eentje mijn pad kruiste, maar de gedachte dat ze er ergens toch wel zouden bestaan had ik niet los gelaten.

Op mijn wandelingen door de bossen en de parken trok een verscheidenheid aan paddenstoelen mijn aandacht. Ik viel van de ene verbazing in de andere door de grillige vormen en kleuren dat zo’n kabouterhut kan aannemen. De tonderzwam is als het ware behang voor de bomen, de stuifzwam blies een hele poedermassa door een gaatje naar buiten wanneer ik het van korterbij bestudeerde, van de inktzwam bleef ik wijselijk af de stinkzwam hield me eerder op afstand…de koralen en de elfenbankjes, gaatjeszwammen en boleten 8

Tijdens mijn wandelingen zijn de natuurverschijnselen mijn kompas. Deze keer zag ik in tussen de bruine herfstbladeren een felrode vlekken. Een half uur verder wandelend belandde ik bij deze vliegenzwammencollectie.

Tientallen paddestoelen met witte stippen, grote, kleine al dan niet gehavend door…..Als ik dan al iets of wat twijfelde aan het bestaan van kabouters, dan werd op dat moment elke twijfel met de grond gelijk gemaakt. Niet ene te bespeuren. Kabouters bestaan niet in de natuur. En bij mij thuis ook niet, ga ik (met rommel op tafel slapen) dan sta ik’s morgens met diezelfde rommel op.

Wanneer het kaboutervolkje echt zou bestaan dan had ik ze hier zeker tegengekomen.

Alhoewel, is één van hun kenmerken niet dat ze onzichtbaar zijn? Of ze bestaan of niet, ik weet het niet, maar ik ruim sindsdien wel mijn tafel op voor ik ga slapen.

En inspirerend voor menigeen zijn ze door de eeuwen heen.

En en euh, sprookjes bestaan, echt!

Kleurrijke herfstgroet,

Lene.